شــاید برایتــان عجیــب باشــد، امــا مخاطــب یادداشــت‌هایی کــه خواهیــد خوانــد، دختــری اســت کــه وقــت انشــای ایــن نوشــته‌ها هنــوز بــه دنیــا نیامــده بـود. از خـدا پنهـان نبـود و حـالا بعـد از قریـب بـه چهل سـال، از شـما هـم پنهان
نباشـد کــه من ته تهـه دلم همیشه دوستـ داشتم ازدواج که کردم خدا همان اول کار یــک دختــر بهــم بدهــد و شــوق بــه دختــردار شــدن آنقــدر در دلــم شــعله می‌کشــید کــه قبــل از اینکــه حتــی مــادرش را بشناســم و باهــاش ازدواج کنــم،اســم هــم بــرای دختــرم گذاشــته بــودم؛ «زینــب». ایــن دفتر چــه را کــه بعــد از قریـب بـه چهـل سـال، از محرمانگـی درآورده و بـرای عمـوم منتشـرش میکنـم،در ســالهایی نوشــته شــده کــه کشــور درگیــر جنــگ بــا عــراق بــود و مــن جوانــی بـودم تـازه از خدمـت سـربازی برگشـته کـه خواسـته بـودم دوبـاره و این بـار داوطلبانه برگـردم جبهـه.