مــا در یکــی از محله‌هــای قدیمــی اهــواز بــه نــام بــاغ شــیخ- چهــارراه ســیروس در خانــهای کوچــک و اجــارهای کــه دو اتــاق و یــک زیرزمیــن داشـت، زندگـی می‌کردیـم. وسـط حیـاط حوضـی بـا کاشـی‌های فیـروزه‌ای قـرار داشـت کـه بـا تصویـر درخـت کنـار گوشـۀ حیـاط، رؤیایـی زیبـا برایـم می‌ســاخت. گلدان‌هــای زیبــا دورتــادور حــوض را تزییــن کــرده بــود تــاچشــم هــر مهمانــی را نــوازش کنــد.آقــا ســرنگهبان قســمتی از شــرکت نفــت در منطقــۀ کــوت عبــدالله بــود. او
ِبــا حقــوق کارگــری ماهیانــه هفتصــد تومــان، خانــواده را اداره میکــرد. درخانــۀ مــا همیشــه بــه رو ی مهمــان بــاز بــود. آقــا پولــی پس‌انــداز نمی‌کــرد وحتـی بارهـا بـه شـوخی از او می‌شـنیدم: «حـال امـروزت رو در نظـر بگیـر ،
از فردایـی کـه نیومـده، یـاد نکـن!»