آن شب نیامد. تا صبح، نمی‌دانم چند مرتبه، از خواب پریدم. توی تاریکی دور اتاق را نگاه کردم، پشت پنجره ایستادم، گوش دادم، شاید صدای پایش را بشنوم. صبح، پیش از طلوع آفتاب، بیدار بودم. چشمانم، به در حیاط دوخته شده بود. گاهی، چادر سر می‌انداختم، تا دم در می‌رفتم، نگاهی به بیرون می‌انداختم، دوباره برمی‌گشتم. اما، هیچ‌کس پشت در نبود. فقط یک فکر، تمام ذهنم را اشغال کرده بود.
“ساواک، اسماعیل را گرفته؟”
این جمله، مثل چکشی، مدام در سرم کوبیده می‌شد. اما جرأت نداشتم به زبان بیاورمش. من، در میان آن چهار دیوار، برای اولین بار، بی‌پناه‌ترین زن دنیا بودم. شب دوم، مثل شب اول در انتظار و هراس گذشت. مدام، پلک‌هایم را روی هم فشار می‌دادم. می‌خواستم این قطره‌های لعنتی، که گوشه‌ی چشمانم جا خوش کرده بودند، نیایند. اما اشک، زورش از من بیشتر بود…